كه صورت قلب و عقل خويش را از منحرف شدن و توجّه به غير او - جلّ جلاله - از تمام امور خوشايند و ناخوشايند ، به سوى خداوندى نمودم كه آسمانها و زمين را پديد آورد . به بعضى از عارفان گفته شد : چه نيكو با صورت ظاهر در نماز اقبال و توجّه دارى ؟ فرمود : اگر صورت ظاهرم منحرف نشود ، صورت دلم بسيار منحرف مىشود . بنا بر اين ، وقتى صورت قلب بكلّى به خداوند - جلّ جلاله - اقبال و توجّه داشته باشد ، اعضا و جوارح نيز بر اساس هدفى كه براى آن آفريده شده‌اند ( يعنى عبادت و پرستش حضرت حقّ ) بر خداوند - جلّ جلاله - توجّه مىكنند ، زيرا رابطه آنها با قلب مانند فرمانروا و رعيّت است . اختلاف حالات نمازگزاران در هنگام دخول در نماز 1 - اگر نمازگزار با حال گذشته وارد نماز شود ، همانند كسانى كه به خدا توجّه دارند وارد نماز شده است ، و اگر اين حالت تا پايان نماز استمرار داشته باشد ، به آمال و آرزوى خويش نايل و كامياب خواهد شد . 2 - اگر نمازگزار در حالى كه مولاى او وى را مشاهده مىكند ، بلغزد و از او روى برگرداند ، حالش بسان حال لغزش‌كنندگان خواهد بود كه هنگام گام برداشتن در مسير ، گاهى افتاده و گاهى مىايستند ، و چه بسا همين لغزش ، دنيا و آخرت وى را تباه نموده و به واسطهء آن ، اقبال و توجّهش به پروردگار - جلّ جلاله - و خشنودى او از دستش برود . 3 - اگر نمازگزار در حال گفتن « وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ » از هيبت قرار گرفتن در محضر حضرت حقّ و رعايت حرمت او كه واجب است ، غفلت داشته باشد و يا خود را به غفلت بزند ، در اين گفتارش كه مىگويد : « با تمام وجود به خداوندى كه آسمانها و زمين را پديد آورده ، توجّه نموده و روى آورده‌ام . »